zwanger en niet blij

Hallo,
De eerste dagen dat ik zeker wist dat ik zwanger was van een 3e ging ik door een hel.  Ik wist niet wat me bezielde, want het is wel gewenst.  Mijn man begreep er niets van, waarom die huilbuien?
In ieder geval nadat alle kleine problemen in mijn hoofd grote obstakels waren geworden, heb ik er een goed gesprek over gehad met mijn man.  Relativeren is het woord en weten dat hij erachter staat doet veel.  Ook al komt het huishouden en de praktische regelingen in de praktijk op mama's schouder neer.    Veel succes nog ....  en ik begrijp het heus wel; best is wel om een vertrouwens persoon te hebben om erover te spreken; die het verder kan relativeren...

K

oh wat fijn om te zien dat ik niet de enige ben!!
Ik ben nu ongeveer 5 wkn zwanger van de 2e. Nog geen test gedaan, maar twijfel er niet aan. Het is een geplande zwangerschap, maar door o.a. werkloosheid vind ik het, nu het zover is, doodeng en begin ineens te twijfelen of ik het wel wil.
Ik vind het echt heel erg dat ik me zo voel en weet niet wat ik er mee aan moet.
Het is nog erger omdat ik in het verleden een abortus heb ondergaan, en ik zou me een vreselijke heks voelen als ik dit GEPLANDE kindje zou laten weghalen, dus is ook geen optie.
Boehoeoeoe!!

Hi,

Ik wil een ding kwijt. Mijn moeder zegt altijd. Een kind dat verwekt is, komt altijd met zijn koffer op aarde. Daar bedoeld ze mee dat er altijd wat te eten en drinken en onderdak voor hem is. Ik zou ervan genieten en geen zorgen om maken.

Zelf verwacht ik mijn 1e kindje (11 weken) echt spannend.

Groetjes Zehra

Mooi Zehra....

Wel herkenbaar. Ben nu 13 wkn zwanger van de 2e. Bij mijn eerste zwangerschap de eerste 3mnd zo vreselijk beroerd geweest, veel te veel afgevallen, niet kunnen eten, werken enz. Daarna veel bekkenpijn en uiteindelijk rolstoel. Na de bevalling alles weer goedgekomen hoor! Maargoed, op sommige momenten word ik ineens heel depri en denk ik: waar ben ik aan begonnen, daar gaaaaan we weer, gatver! Dan ben ik helemaal niet blij. Je weet ineens weer heel goed hoe het was (de vorige keer). Iets wat je ver weg in hoofd hebt gestopt. Maar nu komt dat weer boven en sla ik mezelf voor me kop: Je wist toch dat je weer misselijk en beroerd zou worden en dat je bekkenpijn zou krijgen! Ik vind het ook erg bevrijdend dat ik op dit forum daarover eerlijk kan zijn. Veel mensen (die niet zwanger zijn vooral) kunnen niet zo goed begrijpen dat je wat te klagen hebt, of dat je ook weleens niet zo blij bent. Dan krijg reacties als: Je krijgt er toch iets moois voor terug! Allemaal waar, het is ook echt geweldig en we kijken erg uit naar ons kindje. Maar ik kijk ook uit naar het moment dat de bevalling achter de rug is, de borstvoeding weer mooi klaar is en ik mijn lichaam weer voor mezelf heb!

Hoi,
Ik ben 14.5 week zwanger en ben vanaf 6 weken echt kotsmisselijk geweest slecht eten slecht slapen noem maar op of ik had het wel.
Na 9 weken werd het iets beter maar toen kreeg ik griep dus weer honds beroerd.
Nu ben ik eindelijk aan het bijkomen van voorhoofd en bijholte onsteking en onsteking aan mijn maagslijmvlies ofzo iets.
Heb in de afgelopen weken  alleenmaar beroerd gevoeld en liggen huilen van de pijn en dan komen er van die sukkels die geen kinderen hebben met van die uitspraken, het hoord erbij je ,krijg er iets mooi voor terug, gaat wel weer over, elke vrouw heb van die pijntjes enz enz.
Ik ben dan in staat om ze de nek om te draaien en te zeggen dat dit niet normaal is en dat niet iedere vrouw dit heeft(gelukig) en dat zij maar eens moeten proberen om ruim 8 weken je beroerd te voelen en toch naar het werk gaan en toch het huishouden en de boodschappen en alle andere dingen te doen terwijl je 10 keer per dag boven de plee hangt.
Ik weet heus wel waar ik het voor doe maar ik zou graag iets meer van mijn zwangerschap willen genieten, hopelijk gaat het nu beter.
Wens alle dames sterkte toe en hoop dat alles goed gaat.
 Groetjes Daan 

Hallo,
Ik snap niks van mezelf. Ik ben 5 weken zwanger. Maar heb niet het gevoel wat ik bij veel vrouwen lees. Ik heb niet het gevoel van dol gelukkig te zijn, terwijl ik wel heel graag een kindje wil.
Ik begin begin overal aan te twijfelen. Zelfs aan mijn vriend. Mijn vriend begrijpt al helemaal niks van me, met mijn stemmingswisselingen. Hij is sowieso al niet zo'n prater, maar nu heb ik het gevoel dat ik alles alleen moet doen.
Heb het gevoel dat hij mijn zwangerschapsperikelen niet serieus neemt... valt niet mee.
Mijn trek in eten is ook volledig verdwenen en voel me zo verwart.
Misschien is er nog iemand die handige tips heeft???

Ik wil zo graag blij zijn....

XX R.

Hoi XX R.

Dat komt door de hormonen. Na de 3e maand zul je je beter voelen. Ik had ook veel huilbuien de eerste 3 maanden en mijn man die werd er telkens onrustig van. Nu gaat alles als op zijn oude en zijn heel blij met ons eerste zwangerschap. Geniet ervan. Het komt heus goed allemaal!

Gr. Zehra

Rustig even de eerste 16 weken afwachten, die vervelende hormonen...
Mocht het daarna niet beter worden, zou ik wel even naar de huisarts gaan!

Wat herkenbaar allemaal.
Ik ben nu (als het goed is) 10 weken zwanger en vrijdag hebben we de eerste echo dan zijn we 11 weken.
Dit kindje is geheel ongepland, maar zeker heel welkom. We hebben al een stoere vent van 20 maanden, maar doordat we in een verbouwing zitten. Het probleem is ook dat er bij mij alleen maar beren op de weg zijn, terwijl ik wel heel blij ben. Ook is het zo dat ik zo misselijk ben dat ik bij het idee van eten al braak neigingen krijg.  Als het eten geen geur heeft gaat het wel, maar de lekkere dingen moet ik helaas laten staan.
Nog een paar weken en dan kan ik vol energie genieten van ons mannetje en de kleine innieminie in mijn buik.

Voor alle dames die het moeilijk hebben. Praat erover met je partner en huil eens lekker om niks dat lucht op.

Hoi,

Ik ben nu 11 weken en 3 dagen zwanger van mijn 2de, maar kan er helemaal niet van genieten of blij zijn ermee.
Dat komt omdat ik een afkeer heb gekregen van mijn vriend en ik weet nu niet meer wat ik doen moet.
ik heb heel erg het gevoel dat ik het niet meer wil en de gedachten alleen al dat ik een kind van hem krijg maakt me gek, want ik wil niet aan hem vast zitten.

Hij blijkt niet de persoon te zijn die hij zich voordeed en nu ben ik zo in de war.
Aan de andere kant denk ik er steeds aan dat het ook mijn vlees en bloed is en ik heb al een echo gehad en het gezien en het hartje gehoord, dus dat maakt het zo moeilijk.

Ik weet echt niet wat ik doen moet, ik voel me zo ellendig.

Gr Pris

Hoi pris,
Dit klinkt wel enigzins bekend.
Zullen waarschijnlijk gewoon de hormonen zijn die daarvoor zorgen. Ik weet je situatie niet met hem natuurlijk, of je al lang bij elkaar bent, veel of weinig problemen hebt met elkaar, etc. Maar mocht het allemaal al langere tijd, ook voor de zwangerschap maar so-so gaan;  Het 'aan hem vastzitten' heb je in bepaalde mate ook zelf in de hand, jij bent de moeder, en zover ik weet staan moeders nog altijd sterker dan de vaders waar het om de kinderen gaat. Probeer wat te regelen met hem in de vorm van bezoekmomenten e.d. Een slechte relatie is ook geen omgeving voor een kind om in op te groeien. Om het advies wat ik ook heb gekregen door te geven; ga voor jezelf en je kindje. 

Heeft iemand ervaring dat je eigen moeder niet echt blij kan zijn voor haar dochter dat ze zwanger is?
Ik heb haar vanavond vertelt dat ik 6 weken zwanger ben en ze was heel niet enthousiast. Daarbij spelen 2 zaken een rol. Ten eerste en tegelijk het grootste probleem voor haar, ze is zo sterk religieus dat ze gelooft dat wij eerst hadden moeten trouwen en dan pas kinderen krijgen. Ten tweede speelt het feit mee dat ik in het buitenland woon en zij haar kleinkind 3keer per jaar een week kan zien. Dat laatste begrijp ik dat ze daar moeite mee heeft. Maar dat eerste! Ik heb haar ook gezegd dat geloof zoveel kapot maakt. Begrijpen jullie mn moeder haar reactie? Ik vind het zo onnatuurlijk. Als moeder zijnde ben je toch hartstikke blij voor je kind als ze zwanger is?. Het doet mij zo pijn. Zolang ik niet volgens haar religie leef zal ik altijd fout blijven leven. Zijn er meerdere mensen met zulke ervaringen? Ik weet echt niet hoe ik hier mee om moet gaan. Enerzijds ben ik ontzettend boos en heb ik helemaal geen zin meer in contact met haar ( ik zal het toch nooit goed doen). Anderzijds ben ik ook zo verdrietig. Je wilt graag bevestiging van je eigen moeder.

hoi anoniem,

Ik ben zelf ook gelovig en je kan uit vanuit haar oog punt kijken dat dit niet in haar idiale beeld past, geef haar de tijd. Als jij een situatie niet in jouw denk wijze past heb je ook even tijd nodig en gooi dat nou niet op geloof maakt zoveel kapot want ik zie hoeveel het goed maakt en gelukkig. Ik zie genezingen die artsen niet kunnen verklaren ik zie mensen in rouw die zo'n ontzettend kracht ontvangen ect. Ook niet gelovige doen mensen pijn en verdriet en reageren anders als het niet in hun straatje past. Maar begrijp dat het je verdrietig en boos maakt maar laat het los en geef het tijd dan zal je zien dat het goed komt, probeer ook vanuit haar oog punt te kijken dan maakt het voor je zelf wat meer begrijpelijker.
In ieder geval van harte gefeliciteerd en geniet lekker van het wondertje dat je in je buik mag dragen.

Liefs Ien

Hey dames,

Ik ben Stef.,29 jaar en  11 weken zwanger van ons 2de wondertje.... Ons eerste wondertje is momenteel 10 maanden oud. Bij het lezen van jullie tekstjes zit ik hier uiteraard al te huilen... Pff, al die hormonen,ik vind het zo ontzettend zwaar... Vorige keer vond ik heel de zwangerschap verschrikkelijk en de pijn na de keizersnede daar spreek ik nog niet over dan! Ik heb 1 maand plat gelegen toen!!! Hier gaan we dan weer voor de tweede keer... Ik ben wel een beetje opgelucht dat ik niet de enige ben met negatieve gedachten. Ik denk nu soms het dat ik het allemaal niet ga aankunnen. Het is nu soms al zo zwaar... Ik tel zo af naar eind volgend jaar, dat we weer wat verder zijn en dat alles weer achter de rug is!!

Groetjes,
Stef.!

Hoi Anoniem,
Terugkomend op je bericht van dec..
Ik weet sinds 1 wk dat ik ook zwanger ben ( 5wkn) van mijn 2e, di kind is van mijn 2e man.
Ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden en heb daar een kind uit van 4 jaar.

Gister heb ik mijn moeder per sms ( tegen 17.00 uur) verteld dat er een kleinkind opkomst is... pas tegen 22.00 kreeg ik een reactie met daarin: dat ze het niet fijn vind vooral om mijn eerste kind, want zij word dan later uitgemaakt voor stiefzus en ze krijgt ook dan minder aandacht en dat ik alleen maar aan mezelf denk!!! Op het eind zei ze dat het mijn eigen lot is... dus met andere woorden, verwacht geen steun of iets...

Ik weet wat je voelt, alhoewel situatie beetje anders is, maar je hebt toch die ene BEVESTIGING van je MOEDER nodig als dochter zijnde.. en die krijgen we helaas niet...

Vooralsnog wens ik je een mooie tijd, ondanks alles ...

Groet Sisa

@Sisa Het lijkt wel alsof je moeder het niet accepteerde..... Hoop dat door tijd dat het wel een beetje bijgedraaid is.

Hoi

Ik ben 39 jaar en zwanger van de vierde (6 weken)maar ik ben zo ongelukkig en verward .
Ik ben bang voor wat de toekomst gaat brengen.Dit is mijn derde levenspartner .
Mijn oudste is van mijn eerste man en de teweede en derde van mijn tweede echtgenoot.
Mijn vriend heeft zelf drie kinderen (26,20,13)We zitten hier niet op te wachten hij is zelf ook al 46 jaar.
We hebben net een huis gekocht ,bezig met verbouwen nieuwe baan ect.
Ik wil graag gelukkig zijn met deze zwangerschap maar ik heb zo,n depri gevoel.
Ik heb aan mijn vriend vertelt hij kan het ook nog geen plekje geven .
Durf niet aan mijn kinderen te vertellen want ik sta er zelf nog niet helemaal achter.
Ik voel een blokkade in mijn hoofd daardoor heb ik helemaal geen gevoel,de zwangerschap verschijnselen beginnen ook te komen.
Ik wil geen abortus maar wat kan ik doen om deze zwangerschap of baby een plekje te geven, om toch gelukkig te zijn  ?

Tamy

Hoi Tammy,

Ik snap dat het een grote schrok is als je ineens zwanger bent ongeplant. Maar meid je hebt iets moois van jullie samen in je buik. En dit kindje zou blij zijn als ie jullie ziet. Geen enkele tip die er is om je beter te laten voelen, dat komt met der tijd.

MIjn zwangerschap was ook ongeplant en heb in het begin mij ontzettend angstig gevoeld en depri maar nu kan ik niet wachten om de vingers en teentjes te tellen.

Neem de tijd dat is het enige wat ik kan zegen

Hoi Thammy,

Ik herken dit wel.
Ik ben 37 en ook zwanger van mijn vierde kind. Nog wel steeds gelukkig getrouwd met mijn man (en vader van alle kinderen).
Ik heb zelf drie kinderen van 8, 6 en 4 jaar. De jongste net op school, net de babyspullen grotendeels weggedaan (2 maanden geleden!) en onverwacht zwanger.

Bij de andere drie voelde ik me zo gelukkig en nu niet. Abortus vind ik ook niet echt een optie.
Maar een baby, weer helemaal opnieuw beginnen net nu de jongste net op school zit en mijn werk (ik ben zelfstandige) een beetje begint te lopen. Hoe moet het financieel, we houden nu al niks over. En we moeten toch een andere auto, luiers, spullen, later zwemles, sport, school etc.
Kortom zorgen, ik voel me ook schuldig dat ik me niet blij voel, tegenover de baby en tegenover stellen met vruchtbaarheidsproblemen. Ga ik me wel gelukkig voelen?

Jij bent inmiddels ieder verder, voel jij je inmiddels gelukkig?

Hallo Stef,

Ik ben zo blij om te horen dat ik echt niet de enige ben die zou denkt.
Ik voel me zo kut... Ik wou eerst heel graag zwanger worden en toen was ik zwanger
heb ik een miskraam gehad. Daarna waren we nog steeds bezig en het wou maar niet lukken.
Uiteindelijk heb ik samen met mijn vriend besloten dat ik weer de pil zou gaan slikken omdat ik er helemaal gek van werd. En de maand dat ik zou beginnen met de pil werd ik niet ongesteld. Ik ben nu zwanger 5 weken... en ik ben neit echt totaal blij mee.... Alle veranderingen en ik ben bang dat ik het niet aankan en bang dat het weer fout loopt!! Ik voel zo kut en slecht dat ik zo denk.. ik heb het met me vriend er over, maar die begrijpt  helemaal niet.... Maar wat ik hier lees dan zou het aan de hormonnen moeten liggen???

Gr. K

Lieve allemaal,
zo herkenbaar wat jullie allemaal schrijven.... Eerst een kinderwens hebben, en dan-  na de positieve zwangerschapswens-  overvallen worden door twijfels en angst voor het onbekende... Als verloskundige (en zelf moeder van 3 kinderen, persoonlijk ook een heel herkenbaar verhaal!) hoor ik dit gevoel regelmatig op het spreekuur. Het is natuurlijk ook echt een lastige periode: veel mensen weten nog niet van je zwangerschap, je voelt je door de hormonen moe en beroerd en kan je sowieso al om het minste of geringste in tranen uitbarsten. En dan al die veranderingen die de komende maanden op je afkomen, dat is ook heel erg spannend! Dit geeft vaak een paniekgevoel van "kan ik dit allemaal wel? Wil ik dit echt wel?". Alle vormen van twijfels kun je (ook al heel vroeg in de zwangerschap) bespreken met een verloskundige. Ook als je twijfelt of je de zwangerschap wel wilt houden. Er zijn ook nog mensen van verschillende organisaties die een luisterend oor kunnen bieden. Het kan soms fijn zijn om met een buitenstaander daarover te praten. Kijk bijvoorbeeld op de site www.fiom.nl (niet alleen voor tienermoeders). Ik wens jullie het allerbeste, en hoop dat de knop om zal gaan naar acceptatie of zelfs de "genietstand". Wanneer dit niet zo is: praat erover!!

Hallo dames,

Ik zie dat veel van deze berichten hierboven alweer van een tijd geleden zijn en ik vraag me af hoe het al deze vrouwen nu vergaan is. Dames, zitten jullie nog steeds op dit forum? zo ja, hoe gaat het nu met jullie? hoe kijk je er achteraf op terug?
Ikzelf vind het heel erg fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met angsten en onzekerheden en daardoor nog niet helemaal op de roze wolk zit.  Doet me goed te lezen dat dit er toch een beetje bij hoort.. Ik vind het alleen toch ook zonde van de tijd. Misschien zeg ik achteraf; had ik maar geweten hoe leuk het zou worden, dan is dat te laat..

gr Renate