ongepland zwanger

Jeetje Milli,



Ik val wel met de neus in de boter... ik ben nieuw hier en las ook direct je bericht.

Wat ik zou doen NOOIT HET WEG LATEN HALEN!!! dat zou boven aan het lijstje staan.

Het is nu eenmaal zo en de gevolgen zijn er nu eenmaal, ook al was je voor bereid door dat je dacht dat een spiraal genoeg was.

Ik zou nu een plan maken hoe je het het beste kan doen, oppas misschien je ouders?? of de ouders van je vriend?? ook je vriend moet zijn verantwoording dragen... wiea zegt moet ook b zeggen. Het klinkt hard maar een leven stoppen omdat het jou beter uitkomt is ook niet zacht.



Ik ben zelf na jaren vol verdriet zwanger geraakt door middel van een ivf.

Dus het ligt iets wat gevoeliger ik ben enorm dankbaar dat ik nu eindelijk  zwanger ben, mijn kindje.. is nu net zo ver als die van jou, 6 weken en 3 dagen en ik kan niet wachten tot we de onzekere periode uit zijn.



succes met je beslissing, ik hoop dat je dit leventje niet gaat stoppen, maar het is jou keuze kijk naar je hart, praat er over met je huisarts, ouders of een goede vriendin.

Hoi Millie, NIET weg laten halen!! Het kindje kan er toch niets aan doen? Ik begrijp je situatie, en weet dat het niet makkelijk zal zijn, maar het onschuldige kindje doden is echt niet de oplossing! Als je bang bent voor je eigen fysieke gevolgen, denk eens aan die van de baby! Er is altijd de optie van adoptie. En er zijn veel verschillende soorten. Als je bijvoorbeeld toch in het kindje zijn of haar leven wil blijven, kun je een open adoptie doen. Dan krijgt de baby een goed huis, met ouders die wellicht zelf niet zwanger kunnen worden, en jij krijgt elke maand fotos en updates, en per jaar kun je zelfs het kind opzoeken! Er is zo veel te regelen! Maar echt, abortie is NIET de oplossing! Lees eens op deze site bijvoorbeeld, hoe ontwikkeld de baby al is op 6 weken! Het voelt al! Toen ik een eerste echo maakte met 6 weken, was de baby "bang" van de echoscoop en probeerde steeds weg te bewegen van het aparaat... Laat staan als ie dalijk ergens in wordt gezogen en in stukjes wordt gescheurd... Nee Millie, geen abortie doen! Geef adoptie dan een kans, als je het zelf niet aan kan of durft... Succes met je beslissing, laat ons weten wat je beslist meid!

Milli ik ben zelf 13 wk zwanger van ons tweede kindje. Ik weet niet of je al een echo hebt gehad maar dan zal je zien dat er

een klein hartje klopt..het hartje van jullie kindje! Bij onze eerste zaten wij in een soortgelijke situatie maar dan dat wij net een stelletje waren en ook zwanger geraakt door anticonceptie heen. Dat was schrikken maar de gedachten om het leventje te beeindigen is nooit bij ons opgekomen. Ik snap je situatie heel goed maar denk er heel goed over na want het blijft niet bij zomaar weghalen, dit kindje zal altijd in je hart zitten en dat zal je niet vergeten.

Het is natuurlijk wel een wondertje in je buik, er zijn genoeg mensen die daar heel veel moeite voor moeten doen. Maar goed, zie het als dat het zo heeft moeten zijn en welke beslissing je ook neemt...zorg ervoor dat je er voor 100% achter staat.



Succes! 

Wat de rest ook zeg, het is en blijft jou keus, jij moet met jou keus verder kunnen leven, of het blijft of niet.

Er zijn organistaties die gesprekken met jou aan kunnen gaan om uit jou te halen wat je wilt, deze kun je bij je huisarts krijgen.

Welke keus je ook gaat maken het is geen makkelijke keus, het laten weghalen niet maar het opvoeden in je eentje ook niet. Zorg dat je achter je keus staat, alleen dan maak je de juiste keus.

Verder kan ik je alleenmaar heel veel sterkte wensen.

Lieve Milli,



Alweer ruim 7 jaar geleden ben ik ook onverwacht zwanger geworden. Ik had, net als jij, ook niet echt een relatie met de vader. Ik zat wel een een wat comfortabelere situatie qua werk en inkomen als jij schetst maar dat is natuurlijk uiteindelijk maar een hele kleine bijkomstigheid voor het maken van de meest moeilijke keuze die jij en de vader moeten maken op dit moment.

Voor mij was helder op het moment dat ik er achter kwam dat ik zwanger was dat ik het kindje wilde houden. Na heel wat gesprekken met de vader van het kindje werd deze keuze echter niet meer zo duidelijk omdat ik besefte dat ik niet alleen mijn eigen leven op zijn kop ging zetten maar ook dat van de vader, die heel duidelijk liet merken er wel te willen zijn voor mij en de keuze ook wel aan mij over wilde laten maar het zelf niet zo te zien zitten. Als ik die keuze in mijn eentje zou maken had dat natuurlijk heel veel consequenties voor ons beiden.

Wij hebben uiteindelijk heel veel geluk gehad dat we in contact zijn gekomen met een maatschappelijk werker die ons met 3 bijeenkomsten de weg heeft gewezen en de ruimte heeft gegeven om gezamelijk de keuze te maken waar we nu beiden nog heel erg blij mee zijn.

Wij hebben er uiteindelijk beiden voor gekozen om het kindje geboren te laten worden ongeacht hoe het verder met onze relatie zou gaan lopen. Nu zijn we ruim 7 jaar verder, inmiddels getrouwd en ik ben 39 weken zwanger van ons vierde kindje. Wij beiden hebben sinds de geboorte van ons eerste kindje een heel ander leven dan ooit van te voren gedacht maar we zijn heel erg gelukkig met elkaar en ons gezinnetje.

Mijn advies aan jou, aan jullie, is dan ook dat je hulp moet zoeken om indien mogelijk samen de keuze te maken die voor jou en voor jullie de beste is. Heel veel sterkte! Ik hoop dat je na het maken van je keuze net zo gelukkig zult worden als ik nu ben.

Carmen

ik snap je dilemma ik heb ik het bijna zelfde pakket gezeten 
ik was 18 studerend en me nu man woonde in het westen.. ik heb toen na veel wikken en wegen een abortus gedaan...
ik heb hier nu heel veel spijt van ondanks dat het de verstandigste keuze was...
tijdens de behandeling ben ik door stress flink onderuit gegaan dat ze zaten te twijfel om mij naar het ziekenhuis zelf te brengen
ik ben zo wel lichamelijk als geestelijk een wrak geweest het heeft me 2jaar geduurd voor ik weer een beetje mijn oude ik was.. 
ik was zo bang om weer zwanger te raken dat ik geen gemeenschap wou hebben.. dan had ik een vent ik me in die tijd zo ontzettend gesteund heeft anders was ik me man toen ook kwijt geraakt 
en nog na ruim 4jaar knaagt het nog aan me .. en dat zou ook nooit veranderen 

Wow Dromertje...wat een nare ervaring... Heel veel sterkte, ik weet dat zowat blijft knagen.. Een vriendin van me heeft het ook gedaan toen ze 16 was, en heeft jarenlang in een psychiatrishe instelling gezeten omdat ze het niet aankon...

Ik zou het ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen om het weg te laten halen, hoe de situatie ook is!
Ach en wanneer je vertelt dat je zwanger bent aan je ouders of aan vriendinnen, dan zullen die hoe dan ook voor je klaarstaan. En kijk eens op rommelmarkten of bij een kringloopwinkel, daar heb je al goeie spulletjes voor weinig, die je zelf wel kunt opleuken door een likje verf of beits!

Succes met je keuze, maar zorg dat je er geen spijt van krijgt! Het is immers wel een leven wat in je groeit!

Liefs..

Hoi Millie... Je bent zo stil, is alles in orde? Heb je al een beslissing kunnen maken? Als je wat meer over abortus wilt leren en hoe het een effect heeft op een vrouw, zoek eens abortusstartpagina.nl op... Ik kwam er via toeval tegen toen ik wat aan het googlen was...

Hey Millie,



Ik begrijp wel een beetje wat je meemaakt.

Afgelopen vrijdag ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben. Dit ook erg onverwachts,

Ik woon wel samen met mn vriend en precies vandaag 15 maanden.

Het was echt een zwaar weekend met veel bedenkingen over wat ik zou moeten doen.

We wonen wel samen maar hebben het niet breed, we wonen ook in een 1 kamer appartement.

Heel dit weekend heb ik eigenlijk alleen maar gehuild en beetje voor mij uit gestaart,

Gister met mijn vriend besloten om het kindje te houden. Ik ben echt zo opgelucht.Zelf zou ik het nooit weg kunnen halen, daar zou ik het denk ik te moeilijk mee krijgen. Sinds gister voel ik mij ook echt gelukkig. Ik moet woensdag naar de huisarts. Ben benieuwd,

Je moet goed naar je hart luisteren. Wat wil JIJ. Je kan altijd naar hulp instanties mocht het  niet gaan lukken etc.

Denk echt goed na met wat je wilt.....Dit is een van de belangrijkste momenten uit je leven.. Zorg dat je geen spijt krijgt en doet wat jij denkt wat goed is.



Heel erg veel suc6



Liefs Gina

Hoi Gina! Precies hetzelfde met mij wat betreft het niet breed hebben. Onze verassing was ook echt onverwachts, en we wonen ook op een 1kamer apartement...niet de ideale situatie, maar we gaan het aan! We zullen er het beste van maken, de baby zal welkom en geliefd zijn :)

Anderhalf jaar geleden kwam ik erachter dat 'wij' zwanger waren.

Dit was ook ongepland had al wel een vaste relatie en we hadden ook allebei werk,

maar woonden allebei nog bij onze ouders.

Heb altijd gezegt dat ik geen abortus zou plegen.

Ik heb er toen nog wel over nagedacht maar wist dat dit er voor mij niet in zat..

Nu hebben we een prachtige zoon die bijna 1 wordt..

en kan me geen leven meer voorstellen zonder hem..

Het was wel ontzettend zwaar.. maar zeker de moeite waard..



En als je zo twijfeld over het wel of niet weg laten halen zou ik het zeker niet doen.

Dan krijg je zeker weten spijt.

Ik wil niet zeggen wat je wel of niet moet doen maarrr wil wel mijn verhaaltje aan je kwijt... ik was 19 en zwanger, de situatie was niet de beste maar toch heb ik ervoor gekozen het kindje te houden... ik heb nu een geweldige zoon van 15!  Ik sta nu weer voor een dilemma... ik ben in afwachting of ik zwanger ben ja of nee... (niet gepland)  ik weet wel als ik zwanger blijk te zijn... ik laat het kindje komen... het is meer dan welkom.

 

Hoi,



Heet verveld dat je ongepland zwanger bent geworden. Het is natuurlijk enorm schrikken geblazen.

Maar dat is bij iedereen zo als het niet geplant is.



Dat je zwanger bent van een goede vriend die jonger is dan jij staat los van het mooie wondertje dat groeit in je buik. Het kindje leeft al en kan er niets aan doen dat het er is.



Heel veel vrouwen willen graag moeder worden maar wat niet gaat.

Kindje weg halen staat bij mij ook op mijn lijstje van dont do.

ALs je echt nog geen moeder wilt worden is de optie ook om het af te staan.



Beide keuzes zullen je hele leven achtervolgen.

Ik zie dit onderwerp iedere keer weer boven komen.
Alleen Milli reageert niet meer, ook zie ik haar nergens anders op het forum meer schrijven.

Ik ben dus bang dat zij toch heeft besloten het kindje niet te houden.
Milli, mocht je toch nog meelezen, laat even wat horen.
Ik denk niet dat iemand je veroordeeld, welke keuze je ook hebt gemaakt, het is jou keuze.
Maar ik (en denk wel meer hier) zijn wel benieuwd naar welke keuze je uiteindelijk hebt gemaakt.

Ja we zijn stiknieuwsgierig wat ze besloten heeft, echt jammer dat ze niet meer reageert!

Ook ik ben nieuwschierig naar welke keuze ze heeft gemaakt. En of alles goed met haar gaat.

ik oook!

Hallo allemaal, 



Ik ben 24 jaar. Afgelopen zondag ben ik met ernstige buikkrampen opgenomen in het ziekenhuis. Kreeg ik meteen tussen neus en lippen door te horen dat ik zwanger ben! Ik woon samen met mijn vriend, maar we hebben pas 6 maanden een relatie. Gelukkig heeft hij een fulltime baan. Ik zit alleen pas in het tweede jaar van mijn studie. Zoals jullie begrijpen ben ik me helemaal wild geschrokken! Mijn hele leven staat op zijn kop! Ik weet echt niet hoe ik alles moet gaan doen. 



Groetjes

Lisa

Lisa, hoe ver ben je?

Ik begrijp uit je stukje wel dat jullie het willen houden.

Ik snap dat er opeens heel veel op je afkomt. Dat komt er bij mij ook. Terwijl het bij ons echt wel gepland was. Maar denken en hopen op een baby is heel wat anders als daadwerkelijk zwanger zijn.
Laat het eerst even bezinken. Wen even aan het idee. Er zijn tegenwoordig genoeg mogelijkheden.
Je kan makkelijk je studie afmaken en je kindje kan gewoon naar de kinderopvang. Je bent echt niet de eerste. Wel zal je even op school moeten gaan praten, er is vast wel een mogelijkheid om je studie bijv een half jaar stop te zetten (om te kunnen bevallen, zeg maar je zwangerschapsverlof).

Succes ermee. Hou ons op de hoogte

Ik denk dat de meeste zwangerschappen ongepland zijn...die van ons ook! Ik ben ook 24, werk welliswaar fulltime, maar wat je situatie ook is, het maakt het er niet makkelijker op... We zijn nu allebei aan het idee gewend, en kunnen het niet meer wegdenken! We worden er elke dag blijer mee! Ik denk idd dat het een goed idee is om eraan te wennen, je bent 24, geen kind meer maar een volwassen vrouw, perfect in staat om een baby te verzorgen! Mocht je toch beslissen dat je het wondertje dat zijn of haar nestje in jou gemaakt heeft, pleaseeee geef het wel een kans om te leven, en consider adoptie, niet meteen abortie... Weet niet hoe ver je bent, maar het is altijd leuk wat te googlen over de ontwikkelingen in de baby en jouzelf van week tot week! Het helpt!

Beste lisa,

Zoals jennefer zegt (Ik ben 22, maar ik voel me ook aangesproken Jenn ) ook ik ben geen kind meer. ik ben een volwassen vrouw. Ik heb vanaf mijn 14 gewerkt, omdat ik altijd zelfstandiger wilde zijn. Ik heb me school afgemaakt. Ik ging studeren en besloot vanaf dan op eigen benen te staan. Ja in deze jaren heb ik gefeest, en gebeest. En toen was het genoeg. Bijna twee jaar geleden ben ik alleen naar Spanje verhuisd. Dit was mijn droom. Hier wilde ik rustig wonen, werken, en gelukkig worden. Mijn partner en ik hebben ruim een 6 maanden een relatie, en wonen vanaf het begin gelijk samen. Voor sommige heel kort, of zelfs té kort. Voor ons lang genoeg om te weten te komen wat we wilde. Zo ook wat wilde in de toekomst. "het" kwam dan wel wat eerder als we hadden gedacht, maar niet geheel ontverwachts. Families van beide kante helemaal opperdetop blij, hadden niets anders gewild. Kennisen die ons samen niet kennen, kijken uiteraard vooral naar cijfertjes. 22 en 26 jaar, 6maanden samen... etc.. en reageren met hoop vragen.  Ik kan me herinneren dat een de nicht van een vriendin tegen me zei "maar Stef, ben je niet een beetje jong?" Waarop ik reageerde, ben je vergeten dat jij 17 was toen je beviel van je oudste dochter? Ja. pff.. 

Mijn partner is 26,  heeft een inkomen. Ik had dat ook,  maar raakte me baan kwijt op het moment dat we erachter kwamen dat ik in verwachting was. Ja dat kwam ook helemaal niet goed uit!  Ik heb maanden lang gesolliciteerd, en zat met me handen in het haar. We moeten eigenlijk verhuizen. Maar is om realistisch te zijn onmogelijk als ik geen inkomen heb. Maar wie neemt er nou een zwangere vrouw aan? En als we niet kunnen verhuizen, hoe doen we het dan?  Ik heb paar maanden zonder werk gezeten, heb gesolliciteerd en gesolliciteerd. Nu ben ik weer aan de slag! Wie had dat gedacht. Ook ik had plannen om een thuis studie te gaan doen. Ondanks met die kleine opkomst, ik zet dit gewoon door, zal het even op pauze moeten zetten als hij/zij geboren wordt. Maar daarna pak ik de draad gewoon weer op.

Ze zeggen "het is nooit het goede moment om zwanger te raken". Daar zit zeker een kern van waarheid in.  Er  is altijd wel iets uit belans, denk aan geld, werk, studie, gezondheid etc.  Er moeten altijd veranderingen aan te pas komen, iedereen moet zich aanpassen op wat gaat komen.  Wij moeten onderanderen nu een huisje gaan zoeken waar die kleine bijpast!

Dus Lisa, hier mijn advies. Waar een wil is , is een weg!  Wij kunnen het allemaal. Mega mamas! Dus jij ook!
Als jij weet dat jij met je partner het kindje wil krijgen en opvoeden. Dan is er voor rest overal een oplossing voor!

Hou ons op de hoogte!

Sterkte en heel veel liefs.

 

hoi Steffi,
en gelijk heb je! Ik was ook al van vroeg zelfstandig, was 11 toen ik voor ons hele gezin moest opdraaien omdat moederlief een depressieve inzinking had, en met 16 woonde ik alleen.
Bij ons nu precies hetzelfde, we moeten ook een ander huis zoeken, we zitten nu op een 1 slaapkamer appartementje!
maar, we doen het! het kindje heeft er niet voor gekozen, wij als volwassenen hebben het "gemaakt", en dus zullen we ervoor opdraaien, geen twijfel bij!
Nu is het lekker welkom, we kunnen haast niet wachten!

hallo allemaal, 



Bedankt voor jullie reacties. Daar ben ik echt super blij mee. Ik ben nog maar heel kort zwanger. Er is op de echo nog niks te zien. Wat inhoudt dat ik nog geen 6 weken zwanger ben. Ik heb het inmiddels mijn moeder en zus verteld en die reageerde allebei heel positief. Ook is mijn vriend super blij! Hij wil het echt heel graag. Bij mij begint het al een beetje te komen, alleen ben ik ook gewoon heel bang dat het nog fout gaat. Morgen weer bloed prikken en hopen dat dan alles goed is. 

Hoever zijn jullie al? Wat kan ik verwachten van de zwangerschap?

Zware beslissing, maar ik sta er versteld van hoe vaak je het over jezelf hebt! What about het kindje? De baby heeft hier niet voor gekozen, moet het vermoord worden omdat de ouders een domme beslissing hebben gemaakt? Verdiend hij of zij geen kans? Abortus, daar springt men meteen op. Makkelijk he? En dan is er geen andere keuze? Adoptie? De baby houden, je bent een vrouw, een moeder, alleenstaand, je hebt het al zo lang gedaan alleen! Je bent sterker dan je denkt! Je kunt meer aan dan je nu denkt... Het komt allemaal wel goed, het is een begin van een nieuw leven, niet het einde van de wereld...

Jennefer, Helemaal mee eens kan er niets aan toevoegen.

Vanuit mijn geloofsovertuiging zal ik nooit abortus promoten. Gelukkig is mijn echtgenote nog strenger gelovig dan ik. Ik kan het me wel voorstellen, dat iemand het doet, maar het is niet onze optie. Ik ken voorbeelden, dat iemand abortus pleegde, omdat ze zich nog te jong voelde. Daarna nooit meer zwanger kunnen raken. Kreeg pas jaren na de abortus dus een psychologische tik, omdat ze geen moeder meer kon worden. Het zou je maar overkomen. Wie zijn kont verbrandt, moet op de blaren zitten. Het kind heeft er niet om gevraagd, kan er niks aan doen.

Hoi Milli

Hoe gaat het nu?

Tja abortus is een ethisch onderwerp waar je niet zomaar een antwoord op zou kunnen geven, althans, niet voor de ander. Toch heeft iedereen er altijd een mening over, vanuit verschillende overtuigingen.

Vanuit mijn geloofsovertuiging ben ik tegen abortus. In een enkel geval kan ik mij de keuze voorstellen, maar dan niet in het geval van "het komt me niet uit" of "ik kan dat nu niet hebben". In een enkel geval denk ik aan iemand die verkracht is of op wat voor manier ook seksueel misbruikt is.

Het bericht van 16 februari van 01.01 uur heb ik, net als Jennifer vrij weinig begrip voor en ik zal ook uitleggen waarom. In de eerste plaats vind ook ik dat het vrij veel gericht is op "ik" waarbij ik me afvraag waar het "wij" en "zij" gebleven zijn. 
Wel vraag ik mij af wat de reden is voor het zwanger worden, ben je ondanks anticonceptie zwanger geworden of door onvoorzichtheid, dat vind ik dan nog enigsinds een nuance.
Wanneer je niet voorzichtig geweest bent kan ik maar 1 ding zeggen: stel je niet aan en neem je verantwoordelijkheid! Het is dan niet de eerste keer dat dit op deze manier gebeurd en blijkbaar is de eerste keer geen levensles geweest. Dat is voor de persoon in kwestie niet zo erg, ik vind het triest voor het leven dat er uit voort gekomen is en dan maar afgebroken moet worden. Helaas heeft je mama niet geleerd van de eerdere ervaringen....
Abortus schijnt een hele moeilijke keuze te zijn, van horen zeggen, aan de andere kant was die keuze blijkbaar ook weer niet zo moeilijk, dat men nogmaals zichzelf voor die keuze zetten.

Daarna wil ik graag reageren op het bericht van 24 februari 02.07 uur.
Kinderen die niet gewenst zijn komen niet in een weeshuis maar in een kindertehuis. Ben je er wel eens geweest dat je stelt dat dit een negatief effect zou zijn? Het klinkt misschien niet als ideaal, maar een kindertehuis als een negatief element aanstippen vind ik wat ver gaan.
De stellingname van de gevolgen vind ik ook lucht, heb je hier cijfers voor en kun je onderbouwen wat je hier voor beeld neer wilt zetten? Je stelt dat alle geadopteerde mensen die je kent er een tik van hebben, maar zijn al die geadopteerden representatief voor de totale groep? Ik denk dat je hierin te weinig referentie hebt om een stellingsname in te nemen. Dan zul je met feitelijke informatie moeten komen om een punt te kunnen maken.
Daarnaast moet ik je uit de droom helpen dat we in Nederland tot 12 weken een abortus kunnen laten uitvoeren. Een embryo is allang een foetus wanneer het nog geaborteerd kan worden in Nederland.
Het mag dan beginnen als leven als een embryo, dat wil niet zeggen dat het minder is dan het uitgroeien tot een kind als een foetus. Wie bepaald nu uiteindelijk wanneer het voldoende leven is voordat het niet meer zou kunnen? Ik denk dat je grens van 12 weken vrij week is en dat hier dan ook moeilijk argumenten voor te verzinnen zijn in mijn ogen.

Als laatste denk ik niet dat er iemand verder nog na zal moeten denken over het oordelen. Uiteindelijk zijn het meningen, hoe gevoelig het onderwerp ook. Ik zou niet weten waarom iemand het niet als moord zou mogen zien, omdat een ander een andere mening heeft en misschien op het hart getrapt wordt. Er is nergens gezegd dat de ander zich beter voelt of een reiner geweten heeft, terwijl dat wel gesuggereerd is.
Kun je niet tegen termen als moord, dan denk ik ook niet dat je je verhaal op een internet forum moet plaatsen waar de world wide web op kan reageren.

Mijn mening wat betreft abortus: Heb je zelf de keuze gemaakt seksueel contact te hebben zonder voorzorgsmaatregelen, dan ben ik van mening dat je daar eerder aan had moeten denken en dat een abortus te makkelijk een oplossing is.