Niet met VK eens = psychisch niet in orde?

Aangezien ik er niet van kan slapen, misschien dat jullie een heldere kijk op de volgende situatie hebben. Ik ben 33 weken zwanger, heb een zware zwangerschap gehad i.v.m. bloedarmoede en misselijkheid en daarbij (natuurlijk) de nodige zorgen gehad. In de eerste twintig weken van mijn zwangerschap werd ik totaal niet serieus genomen door mijn verloskundige en heb daardoor contact opgenomen met mijn huisarts. Deze stuurde mij wel door, waardoor er eindelijk iets gedaan kon worden aan mijn bloedarmoede en misselijkheid. De onvrede over mijn verloskundige bleef, onder andere over de termijn van mijn zwangerschap. Ik ben er zelf van overtuigd dat ik twee tot drie weken verder ben dan dat mijn verloskundige bij de eerste echo berekend heeft (welke pas plaats heeft gevonden rond de vijftien weken zwangerschap en waarbij zij zeer slecht de baby in beeld kon krijgen). Verschillende tekenen bevestigden daarbij mijn gevoel (leven rond week veertien, oefenweeën voor de 26e week, volledig ingedaald bij week 30, 500 gram boven het gemiddelde bij de echo van week 27). Deze zorgen heb ik natuurlijk met mijn verloskundigen gedeeld, maar deze wuifden mijn twijfel volledig weg. Het is absoluut onmogelijk dat ik langer dan 33 weken zwanger ben volgens mijn praktijk. Gister ben ik met een week lang vrijwel constante harde buiken, bloedverlies en eventueel verlies van het vruchtwater (wat gelukkig niet zo bleek te zijn) opgenomen in het ziekenhuis. Dit gelukkig wel door een van de verloskundigen van mijn praktijk. Ik kreeg daarbij mijn patiëntendossier mee, waarop als extra opmerking stond dat mijn praktijk het idee had dat ik psychisch niet geheel in orde ben en een aantal zaken heb aangedikt. Dit terwijl ik (in mijn ogen dan) alleen mijn zorgen met mijn verloskundigen en huisarts heb besproken. Daarbij ben ik een aantal keer op bovenstaande onderwerpen teruggekomen om ervoor te zorgen dat zij niets over het hoofd zouden zien en om voor mijzelf het een en ander wat duidelijker te krijgen. Zoals jullie misschien zullen begrijpen; ik ben best boos. Ik zie de link niet tussen het delen van je bezorgdheid als zwangere vrouw, een second opinion aanvragen, en het daardoor maar psychisch niet in orde zijn. Wat zouden jullie in mijn geval doen? Moet ik met mijn verloskundigen om de tafel? Misschien zelfs opstappen? Of gewoon rustig blijven ademen en doen alsof ik nooit mijn dossier heb ingekeken? Alvast bedankt voor jullie kijk!