hoe reageren de mannen?

bij ons was het ook niet geplant maar voor dat de test positief werd(duurde anderhalve week) hebben we er wel veel over gepraat en hebben toen ook heel duidelijk tegen elkaar gezegd mocht het zo wezen gaan we er voor en zijn we samen zwanger.. hij heeft vanaf het begin gezegd dat hij bij elke afspraak wel wezen wat voor de klein is en tot nu toe heeft hij zijn belofte nog altijd na gekomen iets wat ik helemaal top vind

de eerste 3/4 maand was hij heel voorzichtig met mij als of ik breekbaar porselein was mocht niet zwaar tillen trok me vaak op de bank van en nu ga je even rusten.. en elke keer over me buik heen wrijven

en nu zins een maand eigenlijk trekt hij nog altijd alles uit me handen wat hij kan en word soms echt geirriteert als hij merkt dat ik eigenlijk te veel heb gedaan..
maar hij ziet me nu wel als minder breekbaar iets wat ik wel heel fijn vind
verder hij praat tegen me buik en elke avond legt hij zijn hand op me buik met de hoop dat hij voor het eerst wat gaat voelen.. 
de kleine krijgt via mijn buik een overvloed van kusjes van hem.. 

kort gezegd hij is helemaal verliefd op zijn kleine wondertje.. en wil geen seconde van alles missen..
hij is ontzettend druk om de kleine het mooiste kamertje te geven van de wereld 
ik ben er overuit hij word een super papa

Haha leuk om te lezen hoe ieder reageerd!

Ik was twee dagen over tijd en bedacht me, 's morgens om 6 uur,  dat het tijd was om een test te doen. Nog voordat we allebei om kwart voor 7 de deur uit zouden rennen, wilde ik het weten...
Zelf was ik perplex! Ik deed de test zonder er met een woord met mijn man over gehad te hebben, ik had het niet verwacht...

Tijdens het ontbijt zei ik het, hij keek me wazig aan en zei eerst niet zoveel. Ik dacht "ojeeeeeee"
Na een paar minuten vroeg ik voorzichtig wat hij ervan vond en begon hij me enthousiast te feliciteren, waarna hij ook wat verward zei: "Ja, wat moet ik nu zeggen, het is tenslotte kwart over 6 in de ochtend! Ik ben nog niet eens helemaal wakker.... "
Haha die blik vergeet ik nooit meer, zo in de war!
Toen we 's middags weer thuis waren, was het een beetje aangekomen en was hij vrolijk, maakte grapjes over mijn zwanger zijn.

Verder zijn we beide druk met werk en een studie, hij kan niet mee naar alle controles, maar is wel steeds meer betrokken en bezorgd om mij. Hij wordt boos als ik op mijn werk veel te lang door ga en ik thuis helemaal instort na een dag. Het is lief dat hij dan zo bezorgd is en het beste met mij voor heeft ;-)

Wij waren al zo lang bezig om zwanger te worden dat hij bijna niet reageerde toen het na 2 miskramen weer zover was! Ik trouwens ook niet echt. We konden het allebei niet geloven. Natuurlijk waren de eerste weken dan ook erg spannend voor ons allebei maar na de 1ste echo (7,3 weken) werd hij alleen maar enthousiaster! Ik was nog een beetje ongerust maar met de 2de echo (11,4 weken) was die twijfel helemaal weg.
Nu is hij zo lief voor ons! Ik kan daar echt van genieten om te zien hoe hij ermee bezig is.

Groetjes Linda

hey hey,

Mijn vriend reageerde heel erg blij hij was namelijk degene die gehoord had van de dokter dat hij papa werd !. Het was helemaal niet geplant bij ons we zijn beide nog studenten :/. Maar dat maakt niet uit ! we zij blij met de kleine "dingetje" xD Mijn vriend zit constant te zeggen dat ik op tijd moet gaan slapen dat ik gezond moet eten dat ik geen gsm bij me mag houden. Hij is overbezorgd ! maar ach das schattig :D 

Groetjes Apps :D

Hoi Apps!

Ik heb hier nog zo (over)bezorgde man! Vind het echt zo schattig...  Elke dag cremetjes smeren op me buik en borsten (voor het laaste daar doet hij het voor :P ).. of massages omdat ik zo vreselijk pijn heb in me rug.. Als ik wat laat vallen, ben ik bezig met het "onhandig" bukken en oprapen komt hij aangesprint om het te pakken.. Zo vaak die maar kan over me buik wrijven en kusjes geven.. Ik geniet er zo van, echt heel schattig.. Hij is helemaal in zijn sas met het vader worden.. hihi..

Liefs

ohja en mijn vriend  wist het al eerder als ik geloof ik.. ik moest bijna ongesteld worden en zei dat tegen mijn vriend, en voegde eraan toe "Wat als ik het nou niet wordt.... ?".. toen zei hij "neeee dat klopt, want dat word je niet want je bent in verwachtig".. dus ik zeg.. "Ja daaag, als dat zo is ga ik gillen.." ( ik wist dat het mogelijk kon zijn, maar ja zo snel al, ik schatte die kans heel klein..) dagen gingen voorbij.. en elke morgen als ik naar het toilet ging en terug naar bed kwam vroeg die "en?"... en elke dag weer reageerde ik "Nee, nog steeds niet" .. waarop hij zei "Ik zeg het je toch lief, je bent in verwachting"... hij begon al met in de lucht tekenen van me dikker wordende buik, eerst dan is die zooo.. over paar maanden is die zoooooo... etc.. (ik had al veel grotere borsten als normaal, en voelde raar gevoel in me buik.. maar dacht dat ik het me inbeelden,, ook de misselijkheid, dacht dat komt vast van de zenuwen.. en me borsten die zijn gewoon opgezwollen omdat ik al zoveel te laat ben met ongesteld worden..) na 2 weken over tijd begon ik het ook langzaam te geloven want dit was me nog nooit gebeurd.. en ook al bleven de testen negatief ( al 5) mijn vriend bleef 100% erin geloven dat we een kindje gingen krijgen... nadat ik de maand er op nog niet ongesteld was zijn we naar de gynaecoloog geweest.. Ik wist het toen ook al 99% zeker (moet je nagaan al 4 weken over tijd, en nog geen positieve test) maar me lichaam vertelde alles. Giga borsten, opgezwolle darmen, moeilijk naar het toilet, misselijk, bepaald drinken/eten niet meer lusten, beter ruiken, heel erg maar dan ook heel erg moe, geen zin meer om te vrijen, toen wist ik het.. De gynaecoloog bevestigde inderdaad dat ik in verwachting ben van ons eerste wondertje!  WAUW!

Wat grappig dat je vriend het steeds al zei !!!

Heel leuk om te lezen, hoe jullie mannen reageerden. Maar, hoe reageerden wij? Ikzelf was als een kind zo blij, dat we in verwachting zijn. Ik juichte enorm, terwijl mijn echtgenote heel verbaasd was. Zo snel? Ja, zo snel. Ik ben nu nog meer verbaasd, dat er toch zoveel testen zijn mislukt, zelfs na 4 weken over tijd! Wij waren 2 weken over tijd.....

Mijn echtgenote doet haar gang maar hoor. Ze gaat naar haar werk, op maandag- en woensdagavond gaat ze naar school. Volgens mij kan er vrij weinig gebeuren..... Maar leuk is het wel.

Zelf praat ik nu ook wel tegen de buik, wetende dat de baby nog niet kan horen, zeg ik wel: Hallo Baby! En dan zeg ik : De baby slaapt, want ze praat nog niet terug. Ik krijg dan stevast het antwoord : Ja, dan moet je ook Vietnamees spreken!

het was bij mij eigelijk een ongelukje.
Ik heb 2 weken gewacht voor dat ik het hem ging vertellen.
eenmaal toen ik hem het had vertelt was hij alleem maar boos.
Zijn tranen sprongen in zijn ogen.
Hij is meteen weg gegaan.
Hij wilt op dit moment niet met mij praten.
ik heb hem al 2 weken niet meer gezien, als ik hem bel neemt hij niet op.
en als ik hem sms reageert hij ook niet.
ik weet hij is veel aan het werk maar dat geeft hem nog niet de reden om me te nergeren.
wat moet ik nu doen?
ik weet het even niet meer.
 

Hoi Christythart,

meid wat vervelend oor je, maar ongelukjes gebeuren en is echt niet alleen jou fout.

Het zegt al genoeg over hem ook. Hij heeft geen rede om boos te zijn, en al zeker niet om jou zo te laten zitten. 
Je bent toch niet in je eentje zwanger geworden, jee wat kunnen mannen toch aso reageren. 

Blijkbaar is het een enorme eikel die het normaal vind om jou te negeren. Laat hem nu maar een tijdje met rust. 
Denk nu maar aan je zelf,dat is veel belangrijker.

Ik weet het is moeilijk omdat je nu het gevoe lhebt er alleen voor te staan, maar meid je hebt kracht en je kan het.

Hopelijk komt ie over en tijdje naar je toe met een mooie bos bloemen en met veel excuses en gaat het goed komen. Zo niet dan weet jij gelijk dat het niet iemand is om je toekomst mee op te bouwen.


strekte

totaal met beide bovenstaande eens.
Ik zou het verschrikkelijk vinden als er zo gereageerd werd, mar met zo iemand kun je inderdaad geen toekomst opbouwen.
Het is een enorme schok, ja dat klopt, maar dat is inderdaad geen reden om je ( jullie beiden trouwens, je baby net zo goed! ) zo te nergeren.
hij was er toch zelf bij dat het gebeurde??!! en je hebt er ook niet om gevraagd dus erg zwak van zijn kant.
Meid denk aan jezelf, je komt er wel!

Oww Christythart wat vervelend voor je, kan er bijna niets op zeggen..Wat een sukkel zeg..


Bij ons was het de eerste poging gelijk raak. Ik was er niet op voorbereid, want wij waren 3-4 maanden eerder begonnen dan gepland omdat al onze vrienden toch al een aantal maanden bezig waren.
 
3 dagen voor de verwachte menstruatie had ik pijn in mijn borsten, wat ik normaal nooit had..
Dus had ik al een voorgevoel van: "Jah en wat nu als het positief is?"
Avond voordat ik zou menstrueren was ik aan het werk in de apotheek, ik had dienst en was dus alleen. Ik had weer steken in mijn borsten en ik dacht, ik pak een test van de schap en kijk of het positief is.
Ja hoor gelijk positief, al was de ene streep minder roze dan de ander...Stond ik daar in m'n eentje in de apotheek en erg verward. Ik pakte gelijk een fopspeen van de schap en pakte dit samen met de test vrolijk in.
Eindelijk thuisgekomen gaf ik het mijn mannetje cadeau. Hij zat mij zo aan te kijken van, "wat is dit nou"??
Ik zo, gefeliciteerd schat je wordt vader en de tranen sprongen in mijn ogen. Hij omhelsde mij, maar hij was gelijk onzeker over de uitslag van de test.
Hij heeft namelijk een zus waar de zwangerschap niet goed bij is afgelopen. Maar ik had echt zoiets van, niet iedere zwangerschap hoeft mis te gaan.
We hebben het verborgen gehouden tot de eerste echo (behalve mijn eigen ouders, broers en zussen dan).
Toen hij een hartje zag kloppen sprongen de tranen ook bij hem in de ogen...

Nu kunnen we niet wachten, tot ze er is...

Liefs

Össsiii

haha die mannen toch, eens hun kindje er is veranderen ze pas echt , die ervarin heb ik toch :-)

Mijn vriend riep al dat ik zwanger was, ik geloofde het niet zo omdat ik net gestopt was met de pil. Ik deed een test en die was positief! Hij kwam thuis en ik gaf hem een knuffel en fluisterde hallo papa.. Zo blij als een kind was hij!

aaaaah wat een lieve leuke reactie zeg!!

afgelopen zondag (op vaderdag) had ik geen honger. We gingen brunchen mijn mijn vader en met mijn broers en alles wat ik pakte soep, broodjes, ijs. Er zat geen smaak aan. De dag ervoor was de spagettie al niet lekker.. En als ik IETS lekker vind dan is het spagettie. Mijn buik rommelde al 2 dagen zo goed als continu. Na de bruch hadden we het over kinderen (we hadden het net de 1e maand zonder condoom gedaan). Hij wilde misschien nog wel een jaartje wachten, wilde nog van alles kopen. Toch naar de albert heijn xl gegaan om zo'n test te halen.

Bij thuiskomst zei hij al gelijk van... moet je niet even plassen?.. het vakje begon al meteen rozig te worden. Ik dacht dat ik gek werd en ben even wat anders gaan doen.. na 5 minuten weer terug naar boven gegaan en toen zag ik 2 roze streepjes! mijn buik kreeg een heel warm gevoel. Ik heb de test gepakt en toen ik naar beneden liep stopte ik halverwege de trap (die staat in de huiskamer) om te bedenken hoe ik dit ging brengen.
Hij zag mij staan en zei 'ECHT ?' We hebben een uur om te tafel gezeten om te bedenken hoe we het nu gaan doen. Daarna zijn we de hele familie afgegaan om het te vertellen

Hij belt nu zomaar op om te zeggen dat hij van me houd en ook van het krentje in mijn buik. Hij houd mijn buik vast en aait erover... zoo lief :D

Groetjes

aaaaaaaaaaaaaahhh wat super leuk!!

bij mij was het totaal niet geplant
het enige wat hij zei: oh

hi sofie

is hij er nu wel blij mee?
hoe lang weten jullie het nu?
 

Mijn mannetje was helemaal beduusd, maar heel erg blij. Kwam een dag later met een bos rozen aanzetten en is helemaal into papa zijn. En dat terwijl ik dacht een ietwat bindingsachtig type aan de haak te hebben geslagen ;-)

Wat leuk! Was het gepland? Fijne zwangerschap gewenst!

Het was wel gepland, maar na veel wikken en wegen, mitsen en maren....en nu vindt ie het helemaal geweldig :)

was heelemaal gepland    maar na de eerste ronde al raak dat was niet gepland hahaha was een beetje uitgegaan van halfjaar tot een jaar dat het zou duren eer het raak was. en mijn man ging nog naar het buitenland voor zijn werk dus ik verwachte pas na dat hij terug was echt te gaan klussen  , had er al heelemaal zin in had uit gezocht hoe je dat moest uitrekenen en alles hah had een speciaal schriftje er voor gekocht en alles toen hij 1,5 weken weg was voelde ik me op een avond zoo raar hahaha had rillingen en me borsten deede zeeer  dus ik dacht eerst   aa fijn ik ga ziek worden maar ik had geen koorts  dus uit nieuwschierigheid die avond nog een test gedaan (kon ik gelijk mooi kijken hoe dat moest) die was dus dik posi..... ojee      en me man is er niet  wat moet ik nu????????????  heb hem toen wakker gebeld na veel wikken en wegen (wand wist dat het nacht was bij hem)  en heb hem gelijk toe ge zecht de cam aan tezetten vanzijn laptop en via skype zag hij toen zelf de test   hahahhha    hij was zoo blij heeft gelijk zijn moeder en vader gebeld terwijl ik nog op de ca m was met hem en ik toen mijn auders hahahahah was prachtig..... hij heeft gelijk daar geen oog meer dicht gedaan en was ook heel blij toen hij weer naar huis mocht ahhaahhah was echt een droom.

wat een ontzettend leuk verhaal!
hoe lang moest hij weg voor zijn werk?

Wij waren al drie maanden bezig en was bij elke negatieve test toch wat teleurgesteld. Mijn menstruatie is altijd heel onregelmatig geweest, dus ben na het stoppen met de pil, maar 1 keer ongesteld worden.

Op 10 juni ging ik trouwen dus ik had begin mei ook zoiets van: ik vind het prima dat ik nog niet zwanger ben, dan kan ik op mijn vrijgezellenfeest en bruiloft nog lekker drinken en roken, en daarna zien we wel weer verder.

Ik denk dat het scheelde dat ik het los heb gelaten, want een paar weken later had ik enorm zere borsten. Op een avond had ik het erover met mijn vriend, die zei dat ik misschien toch wel zwanger was. Ik zei: tja, het zal heus wel niet, maar ja, anders doe ik morgen voor de zekerheid toch maar een test. De volgende ochtend toen ik wilde gaan plassen vroeg ik aan mijn vriend: zal ik het wel doen of niet? Hij zegt: tja, doe nou maar, voor de zekerheid.

Dus ik een test doen. Ik legde hem weg en was lekker een boekje gaan lezen. Na een aantal minuten toch even de test gepakt en tot mijn grote verbazing: 2 streepjes! Het eerste wat ik dacht: 'goh, die testen werken dus écht'. Mijn hart zat in mijn keel en ben naar boven gerend, waar mijn vriend weer half lag te slapen.

Ik gooide de deur open, bleef daar zo'n beetje half staan en zei: ik ben zwanger! Hij reageerde eigenlijk niet echt, was in de war maar ook slaperig en kon het ook niet helemaal geloven. Hij was wel heel blij!

Eigenlijk geloofde hij het pas echt toen ik mijn eerste ochtendmisselijkheid had. Dat ik al weken superzere borsten had en heel erg moe was, was blijkbaar niet genoeg bewijs voor hem! En bij de eerste echo was hij helemaal 'om'! Nu is hij heel lief en doet allerlei extra klussen in huis waar ik niet aan toekom omdat ik zo moe ben. Heel lief!

Afgelopen vrijdag belde ik hem vrij verdrietig op, en zwaar in shock; IK BEN ZWANGER!!
En hij was ook net zoals ik in shock, dit omdat het niet gepland is, en een ongelukje is!
Wel een bijzondere, en van de schrik bekomen is hij door het dolle heen!!

Alweer een beetje een ouder topic maar wou toch nog eventjes reageren :-)
Bij ons was het totaal niet gepland. we hadden het er al eens over gehad maar hij wou nog graag een jaar of 2 wachten. toen ik 4 dagen over tijd was heb ik toch maar eens een test gehaald. en jah hoor. hij was positief. Ik was ontzettend blij maar ik wist niet zo goed hoe ik het mijn man moest vertellen omdat ik wist dat hij het liever nog niet wou ook al had hij wel gezegd van als het komt is het hartstikke welkom maar liever nog niet.. tijdens het eten was ik erg stil en vroeg hij wat er aan de hand was. ik heb het hem toen verteld en hij viel helemaal stil. de eerste dagen daarna heeft hij me ook zo'n beetje genegeerd.  Na 3 dagen was ik dat wel zat en hebben we er uitgebreid over gesproken. hij vertelde dat hij gewoon heel erg aan het piekeren was over hoe het nu verder moest omdat hij eigenlijk op zoek was naar een andere baan en niet wist of dit nog wel zou kunnen.  na het gesprek is hij helemaal omgeslagen en is er zorgzaam. hij zorgt ervoor dat ik genoeg drink (iets wat ik nog nooit gedaan heb), aait al vaak over mijn buik, komt bijna elke avond aanzetten met het potje foliumzuur en is er helemaal van overtuigd dat we een zoon krijgen.
Ben ontzettend blij dat hij nu aan het idee gewend is en nu ook erg blij is!